Superwelkom

Le Lioran - Mandailles. Vandaag deed ik het wat kalmer dan gisteren. Maar minstens even mooi. Enfin toch nadat de troosteloze drukte van de parkings rond Le Lioran afgehandeld was.
De klim in het bos was aangenaam. Geen wind, goed gespoord, wandelaars en skiërs elk in hun eigen zone... Boven de boomgrens was het een andere wereld. Ik volgde even een oud spoor door de noordwand van de kam naar Puy Griou maar dat zag er te gevaarlijk uit (te steil, dus glijpartijen of misschien wel een lawine?) De zuidkant was lastig sporen, een paar omtrekkende bewegingen rond corniches,... Maar van een onwerkelijke maagdelijkheid.
De Puy Griou liet ik achterwege. Een technische klim in de mist daar had ik even geen zin in.
Ik bleef zo lang mogelijk op de kam. Af en toe een schitterend uitzicht op de pieken in de buurt; even vaak wat verse sneeuw. Bij Col de Pertus brachten een paar zigzaggen me bij de gîte Vert-Azur.
Wat een welkom. Kamer tiptop in orde, lange babbel. Ik dacht dat ik eindelijk eens de mensen van de streek wat te leren kennen, maar het gaat om een koppel van tegen Grenoble die hun jobs achterlieten en deze fantastische gite overnamen.

Warme bron boven metershoge stuifsneeuwwal.

Het typische landschap in de hoge valleien in de Cantal : hooiland omzoomd met bomenrijen.

Niet welkom op de top

Met Murat - Le Lioran over de Plomb de Cantal zijn we er direct hevig ingevlogen. Een pracht etappe, grotendeels langs de GR400.
De start was heel mysterieus, met een heel speciaal licht door de mistflarden en het fijne laagje rijp. Ook het stuk na Molède vond ik heel speciaal, los door een strook heide met de witte toppen die steeds nadrukelijker in beeld komen.
Na Prat de Bouc veranderde alles. Sneeuw overal, raquettes aan de voeten en met een kronkelroute de skipistes ontwijkend.
Naarmate ik dichter bij de top kom, trekt alles dicht. Zwarte wolken, korrelsneeuw, felle wind, mist, white out... Het was alsof ik daar niets te zoeken had.
In de afdaling net het ongekeerde. Ik daalde af langs een afgesloten skipiste. Met iedere stap werd de lucht minder grijs, en werden de momenten met zon langer. De mist op de topgraat verdween. In de bossen rond Le Lioran wordt ik nog verrast door drie moeflons (tiens zegt u - moeflons komen toch uit Corsica. Zeker, ze zijn hier uitgezet door jagers in 1957 maar doen het in deze bergen uitstekend, beter dan in hun thuisland. 

Ik ben blij dat ik twee nachten in Murat ben. Le Lioran is een lelijke groep flats en een grote parking. Ik pendel met het treintje. Murat heeft een indrukwekkend middeleeuws centrum.

De Alagnon vallei vanop de Rocher de Bredon

Bredon en de vallei van de Alagnon in de mist

Yes, het eerste sneeuwpanorama. De Cirque de Chamalière.

Van bij de Buron des Gardes. Daar lopen we morgen - Puy Griou.

Mysterieus Massif Central

Frankrijk ligt vlak bij maar om de één of andere reden ben ik nog nooit in het Massif Central geweest. Dordogne, Auvergne, Les Causses, ... had ik zelfs niet echt bekeken op de kaart.
Als zomerbestemming vond ik die regio wat soft. Beetje bij beetje begon het idee te rijpen om er dan eens in de winter iets te doen. Maar dat is niet zo eenvoudig : erg weinig hutten en gîtes, no-go zones voor wild, zones met hoog lawinerisico,...
Het doel is om de twee grote vulkanen te verkennen en met elkaar te verbinden. Start met de Plomb de Cantal, einde op de Puy de Sancy. Die vulkanen zijn enorm - toen ze 2 miljoen jaar geleden actief waren moet dat nogal een zicht geweest zijn. Het is een tocht die erg weinig gedaan wordt in de winter. Ik ben echt benieuwd wat het zal worden.

Puy Mary en Buron d'Eylac zoals ik hoop dat het er bij zal liggen. Duimen.